Τσικνοπέμπτη και Άρης απόψε. Δηλαδή «Άρτος και θεάματα» στην μίζερη Νέο-Ελληνική μας πραγματικότητα. Εύχομαι να συνδυαστούν και τα δύο τους με τον καλύτερο τρόπο. Και να χαρεί το πανελλήνιο την ομάδα που αγαπά να γράφει Ιστορία. Αφού μια πρόκριση απόψε απέναντι στην καλύτερη ομάδα φέτος θα μας φέρει δυο βήματα πριν το τρόπαιο.
Το λέω έτσι γιατί ο κόσμος αρχίζει να αγαπά τον Άρη!!! Δεν τον συμπαθεί απλώς. Τον αγαπά γιατί μάχεται, γιατί παλεύει, γιατί τα καταφέρνει και κρατιέται όρθιος σε όσα στραβά του κάνουν. Καταφέρνοντας μάλιστα να παραμένει η πιο υγιής ομάδα σε ένα ποδόσφαιρο που νοσεί. Κι αυτό, στους χαλεπούς καιρούς της καραντίνας, τον κάνει να ξεχωρίζει από όλους όσους κουβαλούν τον ιό της παράγκας. Είναι η ελπίδα τους για κάτι υγιές. Οπότε, είτε η ομάδα χάσει απόψε, ή όχι, τούτο θα είναι η μεγαλύτερη νίκη μας. Η συμπάθεια του κόσμου που μετατρέπεται σε αγάπη για το ποδόσφαιρο που θέλει να βλέπει.
Ναι, είναι αλήθεια πως η προϊστορία δεν είναι με το μέρος μας.
Ναι, ο αντίπαλος σκοράρει εύκολα και συχνά,
Ναι, είναι πιο καλοί από εμάς,
Αλλά,
Η μπάλα είναι στρογγυλή. Δεν έχει γωνίες να πάει να κάτσει στη λογική των στοιχημάτων. Κι επιτέλους, βρε αδερφέ, ΕΙΣΑΙ ΆΡΗΣ και αποδεικνύεις στο γήπεδο πως τα ρεκόρ υπάρχουν για να καταρρίπτονται. Στο γήπεδο η λογική των πιθανοτήτων ισοπεδώνεται από τη λογική του α•πίθανου Γκάλη που ήταν ο αρχηγός σου. Απόψε πας να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου. Μέχρι την επόμενη φορά που θα είσαι ακόμη πιο καλός. Που θα είναι και ο τελικός.
Εγώ ένα έχω να πω. Απόψε θα δούμε ματσάρα.
Ας το απολαύσουμε. Από αύριο για μερικούς ξεκινά η νηστεία. Κάποιοι όμως την ποδοσφαιρική πείνα δεν την αντέχουν. Κι αν το αφεντικό τους απαγορέψει να γλύφουν την μαρμίτα τότε η πείνα τους δεν θα αντέχεται.
(Κάτι μου λέει η διαίσθηση μου για τον Μπερτόλιο, ή τον Μπρούνο. Κάποιον από «Μ» τέλος πάντων...)