Αυτά που λες. Ορεξάτος και στο σωστό σημείο. Βοηθούσε στα στημένα πίσω στην άμυνα και ήταν μέσα στις φάσεις. Το μεγαλύτερο κέρδος για μένα ήταν που η ομάδα ανέβηκε ολόκληρη σε ψυχολογία μόλις μπήκε το γκολ. Κι αυτό γιατί βγήκαν επιτέλους ένα-δύο πραματάκια που δούλεψαν στις προπονήσεις. Δλδ η χημεία 2-3 ποδοσφαιριστών μεταξύ τους. Πχ ο Φέτφα συνέκλινε στον άξονα, και ο Ροζ ανέβαινε δεξιά. Αν έμενε πίσω ερχόταν ο Μπερτόγλιο δεξιά να καλύψει το κενό του. Κι αυτό το ελεύθερο παιχνίδι πρωτοβουλίας είναι που μας πάει μεσοεπιθετικά. Το ίδιο και ο Γκάμα που κινήθηκε προς τον άξονα γεμίζοντας τους χώρους. Με απλά λόγια δλδ η κίνηση στο χώρο χωρίς τη μπάλα φέρνει αποτελέσματα. Τα μαν-του-μαν μπερδεύτηκαν που δεν μπορούν να ακολουθήσουν τους παίκτες τους κι ένας παίκτης παραπάνω θα έκανε τη διαφορά.
Εν ολίγοις δλδ αυτό που θα πρέπει να κάνουμε από δω και στο εξής σε κλειστές άμυνες έγινε στα εναπομείναντα 20-30 λεπτά.
Ειδικότερα για τον Λόπεθ θα έλεγα πως αυτό που εκτόξευσε τη ψυχολογία του θαρρώ πως είναι που "βρέθηκε" με τον Φέτφα στη φάση του γκολ. Γιατί αυτό θα γίνει απαρχή καλών συνεργασιών. (Την ίδια χημεία είχε πέρσι ο Ματίγια με το κεφάλι του Βέλεθ και φέτος που δεν το έχει ψάχνεται κι αυτός). Ωστόσο δεν πήρε τα πάνω του μόνο αυτός. Αλλά και ο Φέτφα. Έχοντας τη κάλυψη από τον Ροζ, άρχισε να συγκλίνει αριστερά και να περνά δεξιά δίπλα του ο Μπερτόγλιο, αλλά και ο Ροζ. Τη στιγμή που τον άξονα τον γέμιζε ο Γκάμα σε πιο δημιουργικό ρόλο.
Αυτή η κίνηση στο χώρο δίνει την ευκαιρία αρκετών επιλογών στον παίκτη με τη μπάλα, αφού όλοι κινούνται σχετικά κοντά του.
Ένδιαφέρον για μένα ήταν το παιχνίδι του Φέτφα που έδειξε πως φέτος είναι σε αμηχανία με ποιον να συνεργαστεί. Και με το δίκιο του για μένα -αυτό εξηγεί ως ένα βαθμό τις αψυχολόγητες ενέργειες του στα 2 τετ-α-τετ με τον αντίπαλο τέρμα. Και πέρσι δεν τα εύρισκε με τον Ιντέγε. Έμπαινε όμως στην περιοχή από τα άκρα και έσπαζε τη μπάλα παράλληλα με την εστία. Ο Ιντέγε ποτέ του δεν ήταν εκεί να τη σμπρώξει στα δίκτυα, αλλά ο Γιαννάκης το έκανε γιατί ήξερε ότι όλο και κάποιος θα βρεθεί να τη σμπρώξει στο πλεκτό. Κι αυτό γινόταν. Από τον Ντιγκινί, τον Λάρσον, τον Μαντσίνι, τον Κόρχουτ, τον οποιοδήποτε εκτός του Ιντέγε που ήταν εκτός τόπου και χρόνου.
Ε, ο Λόπεθ δεν μου μοιάζει τέτοιος. Και νομίζω πως σύντομα θα βρεθεί η χημεία μεταξύ τους και μαζί του όλοι οι αρειανοί θα πανηγυρίζουμε τέτοιες συνεργασίες.