Ξεκόλλησε ο κόουτς από την εμμονή του με τον άσφαιρο φορ μας, ξεκόλλησε και η ομάδα από το μηδέν στην επίθεση. Δόξα το Θεό. Ο Μάντζιος έκανε το αυτονόητο κι όλα ξεμπλόκαραν.
Γίνεται λόγος για τον φορ που θα έρθει. Για μένα αυτό που προέχει είναι να ξεκαθαρίσουμε το στύλ του παιχνιδιού μας. Παίζουμε με όλους τους επιθετικούς μας σε ελεύθερο ρόλο. Όταν όμως ο Μάνος καπαρώνει μια θέση, αυτομάτως καπαρώνει και η θέση πίσω από αυτόν. Κι αυτός επί του παρόντος είναι μονο ο Μπερτόγλιο -και όταν του ζητήθηκε ο Γκάμα. Ο Ματέο έχει μείνει στην Αργεντινή ή όπου αλλού είναι, κι όχι στο γήπεδο που τον θέλουμε. Ο Μάνος φιλότιμος μεν αλλά δεν 'το χει το γκολ κι αμέσως όλα πάνε ανάποδα για την ομάδα αφού γεμίζουμε μόνο 9 ρόλους από τους 11. Η ομάδα δεν τραβά.
Θέλεις το εύκολο γκολ έτσι όπως παίζεις; Πάρε τον Ντιγκινί!!! Είναι ο παίκτης ακριβώς που ψάχνεις. (Ούτε Μήτρογλου, ούτε Μπαράλες ούτε άλλον φουνταριστό).
Η διαφορά απόδοσης με την είσοδο του Μπερτόγλιο και Μαντσίνι ήταν εμφανής. Χωρίς αυτούς μέχρι αύριο να παίζαμε γκολ δεν ερχόταν και αφότου μπήκαν άνετα έμπαινε και τρίτο τέρμα. (Αν δεν επανέφερε ο Μάντζιος τον Λόπεθ. -Ο οποίος ούτε και σήμερα πάτησε περιοχή αν δεν κάνω λάθος). ΟΚ, όμως, είσαι μπροστά με δύο γκολ και του δίνεις άλλη μια ευκαιρία.
Συμπέρασμα: 10 λεπτά χωρίς καθαρόαιμο φορ κι η ομάδα βρήκε 2 φορές δίκτυα. Ξανά μέσα ο φορ, τέλος τα γκολ.
(Αν κι αυτό που δεν φάνηκε ιδιαίτερα είναι πόσο πολύ ελευθερώθηκαν κι άλλοι παίκτες μας σε αυτό το 10άλεπτο. Σίλβα, Μαντσίνι, Μπερτόγλιο, Γκάμα κλπ).