Όλοι διακρίθηκαν εχθές αλλά εγώ θα κάνω ιδιαίτερη μνεία στον Γκάμα. Όχι γιατί ήταν ο παίκτης που άνοιξε το σκορ και το δρόμο προς τη νίκη, αλλά γιατί εχθές είχε μια σταθερή και καλή απόδοση σε όλο τον αγώνα. Εϊχα προσέξει πως η απόδοση του ήταν πάντα σε συνάρτηση από τον τρόπο που τον έπαιζαν. Αν τον παίξεις στενά η απόδοση του θα πέσει. Αν τον παίξεις σκληρά θα τον "εξαφανίσεις". Παράδειγμα η εμφάνιση του με τον Πάοκ. Κάθε επαφή με όσους τον μάρκαραν ήταν φάουλ. Και έφαγε τις κλωστιές της χρονιάς του από τον Μάτος αρχικά, τον Ίγκανσον, τον Μίσιτς, τον Πέλκα στο 2ο και γενικά όποιον έπεφτε επάνω του. Κι είναι λογικό σαν παίκτης, όταν το άθλημα εκτρέπεται να φυλάξεις τα πόδια σου.
Εχθές ο Νιόνιος προτίμησε να μαρκάρει στενά τον Φέτφα και από αυτό μπήκαν οι βάσεις της νίκης. Γιατί ο Φέτφα, λόγω Εθνικής, μια προσοχή από την διαιτησία την έχει και έκανε φύλλο και φτερό τον προσωπικό του αντίπαλο. Οι παίκτες-βεντούζες όμως δεν είναι πολλοί σε μια ομάδα. Κι έτσι ο Γκάμα έπαιξε από το άλλο άκρο πιο ελεύθερο παιχνίδι. (Γιατί το τόπι το κατέχει. Κι είναι να απορείς γιατί σε κάποια παιχνίδι παίζει και σε άλλα όχι).
Το σχήμα με τον Ροζ αριστερά μας βγήκε γιατί κι αυτός έχει ποιότητα και ακόμη πιο πολύ φιλότιμο και πάθος. Ωστόσο νομίζω πως η αμυντική μας γραμμή είχε πολλά κενά στη συνολική της λειτουργία (γιατί μεμονωμένα όλοι τους ήσαν καλοί, -ίσως ο Δεληζήσης να μη φάνηκε τόσο, χωρίς όμως να είναι κακός). Μου άρεσε και ο Σούντγκρεν που σε όλο το 90λεπτο δεν πρόσεξα να κάνει λάθος.
Η δε μεσοεπιθετική μας γραμμή πέταγε (μέχρι την είσοδο του Ντουρμισάι) κι αυτό οφείλεται μάλλον στις γραμμές της που ήταν όλες κοντά. Κι αυτό σημαίνει τρεχίματα, πνευμόνια κλπ). Είπα για τον Ντούρμι γιατί η παρουσία φουνταριστού παίκτη αλλάζει το επιθετικό στυλ της ομάδας. Ενώ το ελεύθερο παιχνίδι χωρίς καθαρόαιμο φορ είναι πιο αποτελεσματικό για ομάδες που παίζουν το κλασσικό ποδόσφαιρο. Γιατί κάνουν την ομάδα πλουραλιστική επιθετικά και απρόβλεπτη για το πώς μπορεί να έρθει το γκολ.
Όπως και να έχει δουλεύτηκαν στη πράξη διάφορα σχήματα κι αυτό είναι καλό να ξέρουμε να τα χρησιμοποιούμε κατάλληλα. Μόνη μου ένσταση στον Ένιγκ είναι η είσοδος του Μαρτίνεζ για 7+5 λεπτά. Στα οποία έδειξε ο άνθρωπος πως όσο παίζει στον άξονα αξίζει μιας θέσης, γιατί του πάει το ελεύθερο παιχνίδι. Αναρωτιέμαι λοιπόν πόσο πιο θετικό θα ήταν αντί του Ντούρμι να βλέπαμε τον Μαρτίνεθ αντί του Ντιγκινί για 20 λεπτά, ή όχι. Γιατί αυτό ζητούσε το σχήμα που παίξαμε εχθές με 4 κατ' ουσία παίκτες σε ελεύθερο ρόλο δίχως φορ...
Η στιγμή του αγώνα ήταν νομίζω το γκολ του Φέτφα έπειτα από την φανταστική ασίστ του Ροζ. Ξεμπούκαρε ο Γιαννάκης κι έσβησε θαρρώ η άψα του για γκολ, οπότε τώρα θα επιστρέψει πιο ολοκληρωμένος στο παλιό γνώριμο του ρόλο.