Αν η κεφαλιά του Ιντέγε στο 8΄ έμπαινε γκολ τότε ίσως και να μιλούσαμε για το γκολ της 50ετίας αν όχι του αιώνα. Γιατί δεν θυμάμαι κανέναν να ευστόχησε σε κεφαλιά με το πίσω μέρος της κεφαλής του. (Σκόπιμα κι όχι κατά τύχη). Ωστόσο το γκολ δεν το έχει και αυτό ένα σοβαρό μείο για τον παίκτη. (Αν ήταν στο χέρι μου, θα το έβαζα να κάνει κάθε μέρα 1 ώρα έξτρα προπόνηση σε τελειώματα φάσεων μόνος απέναντι στον τερματοφύλακα. Σωστή υποδοχή της μπάλας και σουτ με τη μια).
Ο Λάρσον και ο Γκάμα έδειξαν εχθές πως παντρεύονται δυο διαφορετικές σχολές ποδοσφαίρου. Ο πρώτος, μπορεί να υστερεί σε αρκετά, αλλά κινείται εξαιρετικά χωρίς με τη μπάλα στα πόδια. Ο 2ος ξέρει και αξιοποιεί καταπληκτικά τα φάλτσα της μπάλας, για να φαίνεται πως χρησιμοποιεί ποδοσφαιρικά και τα δύο του πόδια. (Συν το μεσογειακό του στυλ να τριπλάρει επιτόπου και να σερβίρει στη συνέχεια τη μπάλα στον ανοικτό χώρο). Ο Φέτφα και ο Ιντέγε τραβούν παίκτες πάνω τους κι αφήνουν χώρους στους υπόλοιπους παίκτες. Όλοι λοιπόν έχουν τα συν και τα πλην τους. Ωστόσο αυτό που μας ενδιαφέρει εμάς είναι η συνολική εικόνα της ομάδας. Το δέσιμο μεταξύ τους, το πάντρεμα των διαφορετικών χαρακτηριστικών τους και φυσικά η απόδοση της ομάδας σε παραγωγή θεάματος και ουσίας. Για μένα σίγουρα υπολειπόμαστε σε πολλά, αλλά θαρρώ πως είμαστε σε καλό δρόμο.