Leaderboard

H ομάδα έβγαλε εχθές στο γήπεδο ότι που μας κρατά σε τροχιά Ευρώπης. Ένα από τα πολλά είναι η συνεχής εναλλαγή των επιθετικών. (Για μένα αυτό ίσως και να ήταν ο κυριότερος παράγων για να πάρουμε το παιχνίδι. Διότι με 11 παίκτες του αντιπαάλου στα μετόπισθεν δεν ξεκλειδώνουν οι άμυνες. Κι όσο περνά ο χρόνος βαραίνουν τα πόδια και χάνεται το καθαρό μυαλό). Εχθές ο καλύτερος παίκτης μας για μένα ήταν ο Γκάμα. Λένε για τον Ματέο, αλλά εγώ θα σταθώ στον πορτογάλλο. Κατέβαινε και ζητούσε την 2η μπαλιά μέχρι το κέντρο. Τυπικά έπαιζε στα αριστερά, αλλά διακρίθηκε κυρίως στον άξονα. Πιέστηκε από τα πολλά και σκληρά μαρκαρίσματα των αντιπάλων, αλλά κατάφερ κι έβγαλε στο γήπεδο ένα μεγάλο παίκτη, καλύτερο από αυτόν που γνωρίζαμε. Θαρρώ όμως πως ο παίκτης που έσυρε πρώτος τον χορό αυτό των εναλλαγών ήταν ο πολύ ορεξάτος εχθές Ματέο. Ο αργεντινός διέσχιζε συνεχώς το πλάτος του γηπέδου κι αυτό ελευθέρωνε και τον Γκάμα και τον Μπερτόγλιο. Εχθές είδαμε μια καταπληκτική τριπλέτα που έδενε αρμονικά τόσο με τον φορ μπροστά όσο και τον Σάσα πίσω. Ο οποίος συνεπικουρεί την επιθετική λειτουργία της ομάδας σαν κρυφός επιθετικός. Ένα 2ος παράγων της νίκης μας είναι η ομοιομορφία του δυναμικού των παικτών μας. Δεν τραβάει ο Μάνος, βάζεις τον Μαντσίνι. Δεν τραβάει ο Σίλβα, βάζεις τον Γκαρσία και η ομάδα ρολάρει. Έχουμε ένα θέμα στο γκολ αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα βγάλουμε ένα κι άντε μετά εσύ Λάρισα να βρεις τρύπα στη άμυνα μας! Κι αυτό το λέω, όχι γιατί θεωρώ την άμυνα μας απροσπέλαστη, αλλά γιατί με τον Τζέγκο μπροστά από τα σέντερ μπακ οι επιθετικές ενέργειες του αντιπάλου σταματούν εν τη γενέσει τους. Το ίδιο περίπου γίνεται με τον Ματίγια σε αυτό τον ρόλο. Κερδίζουμε στην πρώτη μπαλιά, αλλά χάνουμε μέτρα στο γήπεδο. Και με την έλευση του Μήτρου αυτό θα πρέπει να αλλάξει. Οι παίκτες μας θα πρέπει να κερδίσουν μέτρα στο γήπεδο και να βρούμε λύσεις στο τρανζίσιον δλδ από την 1η στη 2η μπαλιά κυρίως αφού υποτίθεται πως ένας από τους 3 μέσους βρίσκει τον τρόπο να περάσει την 3η μπαλιά στο φόρ. Κι εδώ ήταν το πρόβλημα μας αφού δεν υπήρχε εκεί ο φορ της μιας επαφής. Κάτι που το έχει ο Μήτρογλου από τον οποίο περιμένουμε να μας το λύσει. Εγώ, δεν σας κρύβω πως ήμουν επιφυλακτικός. Όχι για τον παίκτη, αλλά για το "τάισμα" του. Με τον ΠΑΟ είχαμε 20 τελικές από τις οποίες ελάχιστες -2 ή 3 μόνο- μύριζαν γκολ. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Γιατί δεν μας λείπει μόνο ο φορ, αλλά και η κάθετη πάσα σ' αυτόν. Χθές όμως αναθάρρησα. Τον ρόλο αυτόν δεν τον είχε μόνο ο Μπερτόγλιο, αλλά και ο Γκάμα και ο Ματέο -σε λιγότερο βαθμό. Δλδ 3 και 4 παίκτες γι' αυτόν τον ρόλο, αντί ενός. Κι αυτό είναι καλύτερο γιατί δεν μας κάνει προβλέψιμους. Για άλλη μια φορά πήραμε γκολ από παίκτη που πατά ΜΙΚΡΗ περιοχή. Είτε αυτός είναι επιθετικός, είτε αμυντικός όπως συνέβη στα δύο τελευταία ματς. Κι αυτό θα πρέπει να το ζητήσουμε από τους παίκτες μας. Να πατούν περιοχή. Να μπαίνουν στη φάση. Όπως ο Σάσα που έρχεται από πίσω, ή όπως ο Ματέο που πήρε μια κεφαλιά που θα την ζήλευε και το φορ. Κι όλα αυτά πιστώνονται τόσο στους παίκτες, όσο και στον Μάντζιο. Που ανακάτεψε τη τράπουλα και ξαναβρήκε η ομάδα τους άσους της. Μπράβο σε όλους.

Μετά από μια σειρά κακών εμφανίσεων και ηττών (που παίζαμε με απουσίες και ειδικά στους ψηλούς), διαλύσαμε το Μεσολόγγι 77-48. Το παιχνίδι μας πήγε καλά από την αρχή, τα σουτ έμπαιναν, οι αντίπαλοι ήσαν άστοχοι και η ψυχολογία ανέβαινε. Κάναμε κάποια μεγάλα σερί και η διαφορά ανέβαινε συνεχώς. Με 40% στα τρίποντα και +11 στα ριμπάουντ, δεν αφήνεις περιθώρια σε έναν κακό αντίπαλο να διεκδικήσει κάτι. 25 λεπτά έπαιξαν οι Ντραγκίσεβιτς & Μιλόσεβιτς μαζί και πέτυχαν 15 πόντους και πήραν 11 ριμπάουντ, η απουσία τους μας είχε στερήσει πολλά. Στον αντίποδα οι Φλιώνης, Τσάλμερς, Σούλερ, Σλαφτσάκης, Χαριτόπουλος είχαν 4/25 σουτ, συνέβαλαν όμως και αυτοί στη νίκη κυρίως από την άμυνα τους.

My doubts disappeared! Let's give them a warm welcome!